Paranoïde
Mijn kilometerteller heeft nog geen duizendtal rond
gedraaid en ik ben al aan een nieuwe achterband toe. Nu kunt ge denken
dat ik mij waag aan een behoorlijk aantal "burnouts" of "drifting" in de
bochten, maar ik moet u teleurstellen. Ik heb een kat in een zak
gekocht, en dat terwijl de zak open stond. Ik had het niet gezien, die
kale plek. Er was ook zo veel tegelijk, en allemaal zo nieuw.
Als ge nog nooit een tweedehands motor hebt gekocht, op wat moet ge dan
letten? Dat hij een goede motor heeft leek mij het belangrijkste. En
weinig kilometer. Die zijkoffers vond ik meer dan een pluspunt. Daar
kunt ge als vrouw al eens uw sjakos in kwijt. En de 12 Volt aansluiting voor mijn GPS. 't Was bovendien een erkende garage. Maar neen, ik had het weer niet door, ik was weer vol vertrouwen. Zodoende moet er na een maand een nieuwe op. Tenslotte
zijt ge toch kwetsbaar op twee wielen. Zeker als er ééntje kaalheid vertoont.
Op weg naar mijn nieuwe achterband zie ik in mijn
achteruitkijkspiegel een bestelwagen met knipperende lichten. Ik zwaai, ge weet immers nooit of het iemand is die je kent.
Terug knipperen de lichten. Tjien, zo erg is die kale plek op mijn band toch niet? De bestelwagen 'plakt' nu ook nogal dicht. Te dicht naar mijn
goesting. In mijn spiegel zie ik de chauffeur herhaaldelijk teken doen naar
rechts. Tetoeme, altijd 't zelfde, weer enen die zich ergert aan mijn
'snelheid'. Na enkele kilometer knipperen, plakken en gebaren krijg ik het op de zenuwen. Ik behelp
mij van nogal ongebruikelijke gebarentaal. Het braafste was iets met 'zot', en het stoutste is niet voor
woordelijke vertaling vatbaar. Dat zal ik u besparen. Uiteindelijk
haalt de chauffeur mij in, stopt midden op de baan,
stapt uit en komt mijn richting uit...
"Mevrouw, uw rechter zijkoffer is open gewaaid."
U
kan zich inbeelden dat ik op dat moment besefte dat ik mij serieus voor paal had gezet. In plaats van een
ongedurige vreselijke wegpiraat staat voor mij een uiterst vriendelijke
man, terwijl ik na al mijn tralala en paranoïde gedachten alleen nog
een lullige sorry stamel wanneer hij snel de baan vrij maakt en we beiden onze weg vervolgen. Bij een volgende wegversperring geeft hij mij
ook nog voorrang! Kwestie van helemaal af te gaan heb ik die
vriendelijk aanvaard en eens gezwaaid. Ik voel zijn ogen triomfantelijk prikkelen in mijn rug."Mevrouw, uw rechter zijkoffer is open gewaaid."
Gelukkig had ik de reclame op zijn bestelwagen opgemerkt. Zo kon ik mijn oprechte excuses aanbieden en de vriendelijk bebaarde chauffeur, die Jonathan bleek te heten, bedanken voor zijn heldhaftigheid. Zijn werkgever was in de wolken met personeel die onberispelijk voorbeeldig de baan op gaat. Ik hoop dat hem met eindejaar een bonus wacht. Zoniet heeft hij van mij een pint met kerstbal te goed...
40 minuten later...
door een FB kronkel sta ik terug in verbinding en ik moet zeggen, je hebt nog steeds dezelfde humor.
BeantwoordenVerwijderenHet vele bochtenwerk heeft jou niet aangetast ;-)
grtz
nathalie
Prachtige motor hoor! Heb je misschien meer foto's?
BeantwoordenVerwijderenMisschien wijd ik wel eens een stukje aan de motor alleen met meer foto's, als soort reveiw.
VerwijderenOndertussen lekker gedroomd op het auto-en motor salon te Brussel en verrast van het feit dat Yamaha nog steeds een gelijkaardig model dan mijn Virago heeft. nadeel is de kleine tank van 12 liter waar je 190km mee rijdt.